انجمن علمی جامعه‌شناسی دانشگاه تهران

محفل فکری دانشجویان جامعه‌شناسی دانشگاه تهران

شنبه ، ۳۰ دی ۱۳۹۶
معرفی برنامه‌ها
صوت برنامه‌ها
آرشیو
نشریه سره
آرشیو

سمینار قانون و جامعه

سمینار «قانون و جامعه»، با حضور دکتر بهنوش پایور از دانشگاه Lund سوئد، یکشنبه ۱۸ آبان ۱۳۹۳ در دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران برگزار گردید. علاقه مندان می توانند صوت کامل سمینار را دریافت نمایند.

مستند انقلاب 57

چندی پیش شبکه فارسی زبان “من و تو” به تبلیغ و در نهایت پخش مستندی به نام “انقلاب ۵۷” مبادرت ورزید. این مستند شامل پنج قسمتِ تقریبا دو ساعتی است که با نگاهی جانبدارانه نسبت به دوران حکومت محمدرضاشاه از آخرین سال‌های سلطنت پهلوی دوم شروع شده و با انقلاب اسلامی ایران پایان می‌یابد. انجمن علمی جامعه‌شناسی دانشگاه تهران از آن‌جا که مستند انقلاب ۵۷ را نسبت به دیگر مستند‌های موجود در این زمینه از بی‌طرفی بیشتر  و اسناد دست اول‌تر برخوردار دید تصمیم به برگزاری سلسله‌جلساتی درباره نقد و بررسی این مستند گرفت که اولین جلسه آن در تاریخ بیست آبان ماه ۱۳۹۳ در سالن شهید مطهری دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران از ساعت چهار تا شش بعدازظهر برگزار گردید. این جلسه در ابتدا قرار بود با حضور دکتر جوادی یگانه (استاد جامعه‌شناسی دانشگاه تهران) و عماالدین باقی (پژوهشگر و محقق در زمینه تاریخ معاصر) برگزار گردد که متاسفانه دانشگاه بنا به دلایلی! با حضور آقای باقی موافقت نکرد و جلسه اول فقط با حضور یکی از سخنرانان برگزار گردید. به همین علت جلسه در ابتدا با پخش نیمی از قسمت اول این مستند آغاز شد و در ادامه با سخنرانی دکتر جوادی یگانه به کار خود پایان داد که در ادامه به گزارش مختصر سخنرانی دکتر جوادی یگانه در رابطه با مستند می‌پردازیم.

وبر در مقاله معنای «بی طرفی اخلاقی» در جامعه شناسی و اقتصاد در پیرامون تضاد اینگونه می نویسد:

«تحلیل های صرفا تجربی فقط می توانند به سوال هایی پاسخ دهند که درباره ی وسایل کافی برای تحقق یک هدف کاملا روشن، پرسیده می شوند.این قضیه که : X تنها وسیله ی رسیدن به Y است، در واقع شکل معکوس این قضیه است که: Y معلول X است.

اصطلاح «سازگارشدنی» (و دیگر اصطلاحات هم خانواده ی آن) حتی کوچکترین اشاره­ ای به قضاوت­ های ارزشی که در آن مستتر است، ندارد؛ درست مانند اصطلاح «اقتصاد انسانی» که اخیرا پرطرفدار گشته و به عقیده ­ی من از ریشه و بنیاد شبه­ برانگیز است، قضاوت­ های ارزشی مستتر در چنین اصطلاحاتی پشت پرده­ ای از ابهام قرار دارند.

مکتب تحقیقاتی ای که من آن را اقتصاد سیاسی فرهنگ می خوانم در ابتدا به عنوان بازگشت به مجموعه ای قدیمی از مشکلات و پرسش ها توسعه یافته است. اما در بستری خاص توسعه یافته که آن را به امروز مرتبط می سازد. در دهه ۱۹۶۰ در دموکراسی های سرمایه داری توسعه یافته، رونق اقتصادی پس از جنگ های طولانی به پایان رسید. همانطور که رشد نرخ بهره وری و گسترش بازار کند شد، پیمان بین کارگر سازمانی و سرمایه دار که در امریکا و اروپای غرب تولید شد توافق سیاسی گسترده ای بر سر «پایان ایدئولوژی» ایجاد کرد، که تحت فشار در حال افزایش بود. ستیزه جویی کارگران افزایش یافت، و در اروپا، در چارچوب دولت رفاه سوسیال دموکرات، تنش رو به رشدی بین آرمان های سوخته شده به واسطۀ توسعۀ عظیم و طولانی مدت بودجه های عمومی به وجود آمد. آتش این مبارزات گسترده اجتماعی پس از گسترش جنبش های ضدهسته ای و ضدامپریالیستی – در بستر جنگ سرد – بیشتر شد. در واقع این امر تصادفی نیست که کار ابتدایی امریکا در PEC توسط هربرت شیلر[۱]، دالاس اسمیت[۲] و توماس گوبک[۳] بر امپریالیسم امریکا و مبارزه گسترده بر علیه جریان آزاد اطلاعات در داخل و اطراف یونسکو[۴] تمرکز یافته بود، پژواک هایی که در حال حاضر در مباحثات پیرامون جهانی شدن طنین انداز است.

در کتاب «درآمدی به مطالعات خانواده» نوشته جان برناردز ، در صفحات ۲۶۹ و ۲۷۰ آمده است که:
«مفهوم «آماده سازی برای والد گری» یکی از موضوعات دائمی تحقیقات اداره ملی کودکان هم بوده است. پیو در بخشی از برنامه ای ابتکاری در سال ۱۹۷۹ جهت «ارتقای معیار های والدگری در کشور» به بررسی آماده سازی برای والد گری در مدارس، آماده سازی های پیش از زایمان و حمایت از خانواده های دارای فرزتد خردسال پرداخت.
ویتفیلد دلایل روشنی در تایید لزوم «آموزش زندگی خانوادگی» اقامه و بسیاری از این نظرات را در بریتانیا مطرح کرده است. به نظر وی:

صفحۀ 5 از 7اولین »...34567