انجمن علمی جامعه‌شناسی دانشگاه تهران

محفل فکری دانشجویان جامعه‌شناسی دانشگاه تهران

دوشنبه ، ۳ مهر ۱۳۹۶
معرفی برنامه‌ها
صوت برنامه‌ها
آرشیو
نشریه سره
آرشیو

بوردیو در توصیف مفهوم «میدان» اینگونه می گوید: اندیشه در چهارچوب مفهوم میدان نیاز دارد به تغییر کل یک بینش نسبت به جهان اجتماعی که تنها به چیزهای مشهود تکیه می زند: این بینش باید نسبت به فرد بازگشت به واقعیت که نوعی سودمندی ایدئولوژیک بنیادین او را به ما پیوند می دهد، نسبت به گروه که ظاهراً تنها براساس روابط مقطعی یا پایدار صوری یا نهادینه شده میان اعضایش، تعریف می شود، و حتی نسبت به روابطی که به آن ها میان کنشی گفته می شود، یعنی روابط میان ذهنی واقعاً موجود، تغییر کند. در واقع همان گونه که نظریه نیوتونی جاذبه نمی توانست بدون گسست با واقع گرایی دکارتی که صرفاً حاضر به پذیرش شیوه عمل فیزیکی ضربه، یعنی تماس مستقیم بود، به وجود بیاید، به همین ترتیب نیز مفهوم میدان ایجاب می کند گسستی با بازنمودهای واقع گرایی که در پی تقلیل دادن تأثیر محیط به تأثیر عمل مستقیم که در چارچوب یک کنش متقابل انجام می گیرد، انجام می شود. این ساختار روابط تشکیل دهنده فضای میدان است که شکل ممکن روابط مشهود میان کنش را تعیین کرده و محتوای تجربی ای را که کنشگران می توانند داشته باشند معین می کنند. «بوردیو، ۱۳۹۳: ۴۱-۴۰»

بوردیو، پیر (۱۳۹۳) درسی درباره ی درس، ترجمه ناصر فکوهی، تهران: نشر نی


ارسال دیدگاه جدید


به نکات زیر توجه کنید

  • نظرات شما پس از بررسی و تایید نمایش داده می شود.
  • لطفا نظرات خود را فقط در مورد مطلب بالا ارسال کنید.