انجمن علمی جامعه‌شناسی دانشگاه تهران

محفل فکری دانشجویان جامعه‌شناسی دانشگاه تهران

شنبه ، ۳۰ دی ۱۳۹۶
معرفی برنامه‌ها
صوت برنامه‌ها
آرشیو
نشریه سره
آرشیو

Durkheim’s analysis about crime: “contrary to current ideas, the criminal no longer appears an utterly unsociable creature, a sort of parasitic element, a foreign , unassimilable body introduced into the bosom of society. He plays a normal role in social life. For its part, crime must no longer be conceived of as an evil which cannot be circumscribed closely enough. Far from there being cause for congratulation when it drops too noticeably below the normal level, this apparent progress assuredly coincides with and is linked to some social disturbance. Thus the number of crimes of assault never falls so low as it does in time, and as a reaction, the theory of punishment is revised, or rather should be revised. If in fact crime is a sickness, punishment is the cure for it and cannot be conceived of otherwise; thus all the discussion afoused  revolves round knowing what punishment should be to fulfill its role as a remedy. But if crime is in no way pathological, the object of punishment cannot be to cure it and its true function must be sought elsewhere.” (Durkheim,1982:102-103)

Durkheim, Emile (1982) The Rules Of Sociological Method, freely translated by W. D. Hall

ترجمه فارسی در ادامه ی مطلب«به خلاف تصورات رایج، امروزه مجرم موجودی اصولا غیر اجتماعی و طفیل و عنصری خارجی و ناساز نیست که به عرصه ی اجتماع در آمده باشد؛ وی عامل عام و عادی حیات اجتماعی است. جرم هم به نوبه ی خود نباید شری تصور شود که نتوان آن را بسیار محدود کرد. در واقع، وقتی جرم و جنایت به نحوی محسوس از حد معمول کمتر میشود جای خوشوقتی نیست؛ بلکه می توان مطمئن بود که این طرقی ظاهری با آشفتگی اجتماعی همزمان است و به این آشفتگی مدد میکند. به همین جهت است که هیچ گاه به اندازه دوره فقر و تنگدستی، رقم ضرب و شتم کوچک نیست وقتی تصور جرم و مجرم تغییر کرد نظریه مجازات نیز تجدید میشود یا باید تجدید شود. در واقع، وقتی جرم بیماری باشد مجازات درمان آن است و تصور آن به نحوه دیگر میسر نیست؛ بنابراین، همه ی بحث هایی که درباره مجازات پیش می آید مربوط به این است که بدانیم چه باید باشد و تا اثر درمانی داشته باشد. اما، وقتی جرم، جنبه بیماری نداشته باشد مجازات هم درمان آن نخواهد بود، یعنی اثر حقیقی مجازات را باید جای دیگر جستجو کرد.»(دورکیم، ۱۳۸۷: ۸۷)

دورکیم، امیل (۱۳۸۷) قواعد روش جامعه شناسی، ترجمه علیمحمد کاردان، تهران: انتشارات دانشگاه تهران


برچسب ها

ارسال دیدگاه جدید


به نکات زیر توجه کنید

  • نظرات شما پس از بررسی و تایید نمایش داده می شود.
  • لطفا نظرات خود را فقط در مورد مطلب بالا ارسال کنید.