انجمن علمی جامعه‌شناسی دانشگاه تهران

محفل فکری دانشجویان جامعه‌شناسی دانشگاه تهران

دوشنبه ، ۳ مهر ۱۳۹۶
معرفی برنامه‌ها
صوت برنامه‌ها
آرشیو
نشریه سره
آرشیو

«پی‌یر بوردیو جامعه‌شناسی بازاندیشانه را مطرح می‌کند. به این معنی که جامعه‌شناسان ابزار خود را برای فهم بهتر رشته‌ی خود به کار می‌برند. جامعه‌شناسان که زندگی کاری خود را صرف تبدیل کردن وجوهی از جهان اجتماعی به موضوعات بررسی می‌کنند، باید مدتی را صرف موضوع بررسی کردن حرفه‌ی خودشان کنند.
بوردیو با استفاده از اصطلاحات خودش بررسی «هبیتاس» و حرفه‌ی جامعه‌شناسان را درون حوزه‌های جامعه‌شناسی به‌‌مثابه‌ی یک رشته و جهان آکادمیک مورد تایید قرار می‌دهد. او همچنین برای دست‌یابی به تمایز به راهبردهای جامعه‌شناسان منفرد علاقه‌مند است. برای مثال، جامعه‌شناسان منفرد چه‌بسا زبان خاصی را به کار ببرند تا به منزلتی عالی در این حوزه نایل شوند. از طرفی، جامعه‌شناسی ممکن است خود را در لفافه‌ای از علم بپوشاند تا بتواند در برابر جهان عمل به تمایز دست یابد.

در واقع بوردیو ادعا کرده‌است که ادعاهای علمی جامعه‌شناسی و علوم‌ اجتماعی دیگر در واقع نمایش قدرت است. البته، این موضع پیامدهای آزاردهنده‌ای برای کار بوردیو دارد. او در صدد بود قدرت نمادین خود را حفظ کند در حالی که همان رویکرد علمی را که اساس کار خودش بود مورد انتقاد قرار می‌داد.» (ریتزر، ۱۳۹۲: ۳۱۶)

منبع: ریتزر،جرج (۱۳۹۲) مبانی نظریه‌ی جامعه‌شناختی معاصر و ریشه‌های کلاسیک آن ، ترجمه‌ی شهناز مسمی‌پرست، تهران: نشر ثالث


ارسال دیدگاه جدید


به نکات زیر توجه کنید

  • نظرات شما پس از بررسی و تایید نمایش داده می شود.
  • لطفا نظرات خود را فقط در مورد مطلب بالا ارسال کنید.